شيخ محمد جعفر امامى

106

لغات در تفسير نمونه ( فارسى )

دست آوردن چيزى است ، ولى غالباً به كوشش‌هايى گفته مىشود كه براى غصب حق ديگران است و لذا مفهوم آن غالباً با مفهوم ظلم و ستم مساوى است . روشن است توصيف « بَغْى » ، به « غَيْرِ الْحَقّ » از قبيل توضيح و تأكيد روى معناى « بَغْى » است . اما در ريشهء اصلى لغوى آن « درخواست تجاوز و انحراف از خط ميانه ، و تمايل به افراط و تفريط » ذكر كرده‌اند ؛ خواه به اين درخواست جامهء عمل پوشيده شود يا نه . گاه در « كميّت » چيزى است و گاه در « كيفيت » ؛ و به همين مناسبت غالباً به معناى ظلم و ستم به كار مىرود . گاهى نيز به معناى هر گونه « طلب و تقاضا » هر چند امر خوب و شايسته‌اى باشد ، آمده است . لذا « راغب » در « مفردات » ، « بَغْى » را به دو شعبه تقسيم مىكند ؛ « ممدوح » و « مذموم » كه اولى ، تجاوز از حد عدالت ، و رسيدن به احسان و ايثار و تجاوز از واجبات و رسيدن به مستحبات است ؛ و دومى ، تجاوز از حق و تمايل به باطل يا مشتبه است . « 1 » [ بُقْعَه : ] « فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ » « بُقْعَه » به معناى قطعه زمينى است كه نسبت به اطرافش مشخص است . « 2 » [ بَقِيَّة : ] « أُولُوا بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ » « بَقِيَّة » به معناى باقيمانده است . « 3 » [ بُكْرَةً : ] « بُكْرَةً عَذابٌ مُّسْتَقِرٌّ » تعبير به « بُكْرَةً » ( آغاز روز ) به خاطر اين است كه « صَبَّحَهُم » معناى گسترده‌اى دارد كه تمام صبح را در بر مىگيرد ، در حالى كه منظور ، آغاز صبح است . آيا اين ماجرا در آغاز طلوع فجر بوده ؟ يا آغاز طلوع آفتاب ؟ دقيقاً معلوم نيست ، ولى شايد تعبير « بُكْرَةً » ، بيشتر مناسب آغاز طلوع آفتاب باشد . « 4 » [ بُكْم : ] « الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذينَ لَايَعْقِلُونَ » « بُكْم » جمع « ابْكَم » به معناى لال است . « 5 » [ بَكَّه : ] « لَلَّذي بِبَكَّةَ مُبارَكاً » « بَكَّه » در اصل از مادّهء « بكّ » ( بر وزن فك ) به معناى « ازدحام و اجتماع » است ؛ و اين كه به خانهء كعبه يا زمينى كه خانهء كعبه در آن ساخته شده « بكّه » گفته‌اند به خاطر ازدحام و

--> ( 1 ) . اعراف ، آيهء 33 ( ج 6 ، ص 191 ) ؛ يونس ، آيهء 90 ( ج 8 ، ص 457 ) ؛ شورى ، آيهء 14 ( ج 20 ، ص 405 ) ( 2 ) . قصص ، آيهء 30 ( ج 16 ، ص 87 ) ( 3 ) . هود ، آيهء 116 ( ج 9 ، ص 331 ) ( 4 ) . قمر ، آيهء 38 ( ج 23 ، ص 75 ) ؛ انسان ، آيهء 25 ( ج 25 ، ص 378 ) ( 5 ) . انفال ، آيهء 22 ( ج 7 ، ص 156 )